ضمناً اگه خواستید بخونید برگردید به دو پست قبل که بفهمید چی به چیه:

....کم کم مردم دورمون جمع شدن،ما که زیاد از مدرسه دور نشده بودیم برگشتیم همون جا.تو حیاط شلوغ بود بچه هایی که میدیدن با گریه عقب می رفتن.دوستم مثل مجسمه شده بود انگار نه می دید نه می شنید.گیج بود شاید فکر میکرد همه ی اینا یه کابوسه،یه کابوس تلخ....

رفتیم تو دفتر،همهمه بود هر کی یه چیز میگفت،ولی اون تو خودش بود هیچی نمی گفت یهو مثل آدم کوکی از جاش بلند شد و رفت جلو آینه قدی وایساد،دستشو با پارچه ی خونی از رو صورتش ورداشت و همونجا خشک شد.به خودم اومدم دویدم طرفش دستشو گرفتم نشوندمش رو صندلی...

مامان و باباش اومدن یکی با اشک و آه یکی با چشمایی پر از بغض و سوال...برد ننش بیمارستان...

یک هفته بعد:

امروز می خوان باندو از رو صورتش بردارن و بخیه هارو باز کنن.دل تو دلش نیست می خواد بدونه چه شکلی شده میدونه از این به بعد هیچی مثل سابق نیست.میدونه ترسناک شده.کاش به قلبم میخورد نه صورتم ....که بشم ملکه ی عذاب خودم و خانوادم(البنه تو اون شرایط این بی انصافیا طبیعیه)

خدایا این منم؟؟!!!من که این شکلی نبودم!چی شد یه شبه؟!چی اومد به سرم؟ وهای  های های.....

مدرسه نمی یاد،از خونه بیرون نمی ره،کلافس،خستس،از سوالای مردم،از نگاهاشون ، از پچ پچایی که تمومی نداره.می بینه،می شنوه ولی خودشو به نشنیدن میزنه:(لابد یه ریگی تو کفشش بوده...آره با با خودش مقصره...) میخواد داد بزنه :آخه شما چی میدونید ؟چی میفهمید؟خیلی بی انصافید...ولی بغضش تو گلو خفه میشه و یه عقده ازش میمونه که شب وقتی همه خوابن زیر پتو سر باز میکنه

میخواد بیرون بره بدون باند رو صورتش ...چرا اینا اینجوری نگا میکنن؟سرشو میندازه پایین تند وتند به سمت خونه و حالا دری که قفله و دختری که جلو ایینه نشسته و عکسی که مال همین یه ماه پیشه و .گله هایی که تموم نمیشه...

صورتش کلی بخیه خورد جاش قرمزه ورم داره بی حسه،همه چی در بدترین وضع ممکنه.

بعد چند هفته اومد مدرسه.جزو شاگردای اول تا سوم بود ولی حالا شده بود یه عروسک که   فقط میرفت و می اومد،نگاهش سرد بود  یخ بود هیچی حالتشو عوض نمیکرد معلما چند بار باهاش حرف زدن و آخرش مشاورمون گفت بیارش پیش من.گفت نمیام،خسته شدم از بس حرف تکراری شنیدم...بردمش:

-         خانوم مشاور: ....تا کی میخای اینجوری باشی...زندگی جریان داره به خودت بیا...

-         تا وقتی که اون عوضی رو پیدا کنن و تو زندون ببینمش.

-         فکر میکنی اون موقع آروم میشی؟

-         (با تحکم)مطمئنم آروم میشم

-         (سکوتی معنا دار)

و اما پسره:

خونه و محلشونو پیدا کردن،ولی انگار آب شده رفته تو زمین.بالاخره بعده یک ماه که مثل یک قرن بود بعد کلی پلیس بازی توی مرز مهران در حالی که به هیبت یه چوپون در اومده بود،شناسایی شد . محکوم شد به سه سال زندان.البته بعد از یک سال عفو شامل حالش شد.نمیدونم به چه مجوزی اون وحشی ازاد شد در حالی که هیچ وقت ابراز پشیمونی نکرد...

حالا چند سال از اون ماجرا میگذره ولی انگار همین دیروز بود روزایی که سیاه تر و تلخ تر از اون برام متصور نیست

بعده این همه مدت نمیدونم جرا تصمیم گرفتم بنویسم ولی دوست داشتم بدونید اینا فقط مال تو صفحه ی حوادث نیست

کلا برای خودم عبرت شد که ترسو بودن بهتر از شجاع بودنه....

تموم شد

ببخشید سرتونو درد آوردم.